Okna Bydgoszcz » Historia okna » Historia pojawienia się okien

Historia pojawienia się okien

Okno jest bez wątpliwości jednym z elementów, który towarzyszy ludziom od momentu kiedy rozpoczął budować swoje pionierskie siedliska, możliwe, że jeszcze przed przejściem z trybu koczowniczego, na tryb osiadły, czyli tzw. rewolucją neolityczną. 

Nie jesteśmy oczywiście w stanie zweryfikować, czy już wówczas egzystowały okna, a jeśli tak to na pewno nie w tego rodzaju znaczeniu, w jakim egzystuje to pojęcie współcześnie.

Okna, już w starożytności, a szczególnie od momentu, gdy ludzie zaczęli zasiedlać w budowlach z kamienia, cegły lub innych surowców trwałych. Jerycho, Babilon, Egipt miały za funkcję dopuszczać promienie słońca, które rozświetlały ciemne, masywne i ciasne pomieszczenia oraz umożliwiały wentylowanie pokoi. Niby użyteczność podobna do współczesnej, ale okna często były zwyczajnie dziurami w ścianach, a czasem w stropie, z rzadka zasłanianymi skórami, futrami, czy innymi materiałami, które były zdatne do tego.

Okna zaczęły zyskiwać na wartości w okresie hellenistycznym, kiedy ówcześni architekci pod wpływem kultury orientu rozpoczęli uznawać okno również jako element, który może dekorować budynki. Rozpoczęto używać łuków, zdobień, oraz innych elementów, które stawały się szybko niezwykle pospolite. Również przyswojenie techniki wyrobu szkła pozwoliła już w antycznym Rzymie tworzenie pionierskich okien z szybami. Powstawały one poprzez umieszczenie szkła w ramy najczęściej drewniane i przepełnione ich ołowiem, który utrzymywał szkło w ramach. 

Czas średniowiecza ponownie zmniejszył znaczenie okien i w czasach romańskich okna występowały jako malutkie wnęki w zwykle bardzo grubych murach, co powodowało bardzo słabe oświetlenie onegdajszych budynków. 

Dopiero następna epoka, gotycka odzyskała, a w rzeczywistości odwróciła proporcje w architekturze. Gotyk opierał się na zupełnie innych regułach w architekturze, a podstawowym ideałem była strzelistość, szpiczaste łuki, wysokość i zdobienia. Przełom technologiczny umożliwiał tego typu konstrukcje i ówczesne okna, co najlepiej można zaobserwować w budynkach z tamtej epoki były zwykle bardzo duże. Dominowały projekty wysokie i wąskie zakończone ostrymi łukami i zwykle wypełniane szybami, a w budownictwie kościelnym – witrażami.